Vanaf vandaag start ik met een cylcus aan artikelen waarin ik je meeneem in wat je kunt leren van Sport.  Onderwerpen die ik in deze reeks o.a. wil adresseren zijn:

0        Heb een doel voor ogen
0        Geloof in eigen kracht en kunnen
0        Leiderschap
0        Vertrouwen

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Vandaag neem ik je mee in mijn zienswijze t.a.v. het goed presterende Nederlandse voetbal team dat tweede werd op het WK 2010. Het onderwerp van vandaag is Geloof in Eigen Kracht en Kunnen.

 “Dan is het zondagavond 11 juli 2010 20.30 uur. De finale van het WK2010 gaat beginnen. Dit is het einddoel wat je steeds voor ogen hebt gehouden. Dit is waar je de afgelopen jaren op gefocust hebt en voor gewerkt hebt. Het enige wat je hebt is jezelf en je teamleden. Het is daarom essentieel dat je je aandacht en focus houdt bij wat jij kan en waar je als team voor staat. Geloof in je eigen kracht en kunnen. Dan kom je ook met de beker thuis."

Zo gingen de Nederlandse 11 van van Marwijk glansrijk de finale in. Alle wedstrijden tot dan toe hadden ze gewonnen. Zeker waren er lastige momenten en hadden ze ook tegenslag o.a. met de vijfvoudig wereldkampioen Brazilië in de kwartfinale. Toch wisten ze elke wedstrijd te winnen. Het team wist deze resultaten te behalen juist omdat ze op dat punt van geloven in eigen kracht en kunnen zo enorm sterk waren. Niemand kon ze langdurig van de wijs brengen. Dat het spelletje wat ze spelen goed is om te winnen, dat wisten ze, dat lieten ze ook keer op keer zien, daarin geloofden ze……Maar de beker ging niet mee naar huis. Nederland verloor de finale.

Wat maakt dan dat ze dan toch niet met beker naar huis zijn gekomen?
Alles is in orde. Het team heeft focus, al vroegtijdig werd als doel gesteld om de wereldbeker mee naar huis te nemen. Het team had vertrouwen in elkaar en in van Marwijk als coach. Iedereen zag zich al met de cup in de handen staan. Leiderschap werd getoond en invloeden van buitenaf werden goed opgepakt. Hoezo je basis elf aanpassen, als juist het vertrouwen in deze 11 zo groot is? Bert van Marwijk wist waar hij voor stond en pakte elke wedstrijd goed en serieus op. Echter op het punt van focus op eigen kracht en kunnen liep het mis in de finale.

De ander leidt af?
Zo’n finale is natuurlijk niet niks. Ik vermoed dat dat onbewust toch meespeelt. Spanje is de regerend Europees kampioen, scoorde minimaal maar kreeg zelf ook haast geen doelpunten tegen. Imponeert zo’n opponent nu dan toch? In de finale kon je, mijns inziens goed zien dat juist de omstandigheden het spel bepaalden en niet het geloof in eigen kunnen. Dit keer lukt het wel om de Nederlanders langdurig van de wijs te brengen. De focus kwam te liggen bij de ander. Nederland kwam daardoor haast niet aan haar eigen spel toe.

Regels bepalen?
Opvallend, als het gaat om omstandigheden, is de rol van de scheidsrechter. In de eerdere wedstrijden gingen de voetballers zelden of niet met de scheidsrechter in conclaaf. Als iemand dat al deed, dan kwam een tweede speler en die bracht de aandacht weer terug bij henzelf. Vervolgens pakten ze hun eigen spel weer op. In de finale daarentegen leidde de scheidsrechter af. Het spel was vel. De scheidsrechter floot snel en veel. De voetballers vlogen soms op hem af, vaak waren ze het niet met hem eens. Arjen Robben hoorde ik tijdens een van de interviews zeggen dat in de kleedkamer, na de eerste helft, ze het eigenlijk alleen maar hadden over het acteren van de ‘Scheids‘ Webber. Zijn actie op de regels, zijn zienswijze werd ineens bepalend. Dat is opvallend. Jammer want juist daar hadden ze weer terug moeten grijpen naar wat in de basis steeds zo goed ging: Het geloof in eigen kunnen. Dat had ze tot dan zo ver gebracht. Bij Brazilië lukt het om in de tweede helft de schroom te laten varen en vanuit eigen kunnen weer te gaan voetballen. Helaas mocht dat in de finale niet zo zijn…..

Trek je conclusie, leer je lessen
Gedane zaken nemen geen keer. Wel is er voor het team maar ook voor ons als kijkers een les te leren. Tenslotte is er maar een persoon die we kunnen beïnvloeden. Dat is niet die scheidsrechter. Hoe graag je dat soms wel wilt. De enige die je kunt beïnvloeden,dat ben en blijf je toch zelf. Laat je niet meeslepen door wat anderen doen en zeggen. Geloof in eigen kracht en kunnen.

Wat kan jou afbrengen van je eigen kracht en kunnen?
Dat is een vraag die je voor jezelf eens kan beantwoorden. Als kijker naar het Nederlands Elftal kom ik tot

-          het impossante en het positiespel van de opponent
-          de scheidsrechter,

maar bovenal het verlies van de focus van de spelers op dat wat je op dat moment te doen hebt. namelijk het balletje rondspelen en oog voor elkaar houden. Een mooie wijze les voor een ieder van ons. Voor medewerkers in teamverband, voor zelfstandigen die samenwerken met anderen.

Om je doelen te bereiken zijn er een aantal randvoorwaarden.
Het hebben van een duidelijk doel, zoals de Nederlanderse 11 dat hadden alleen blijkt niet voldoende:

1. zorg dat je een doel hebt en een plan om dat doel te bereiken
2. houd focus op dat doel
3. merk op dat je aandacht buiten jezelf komt te liggen
4. geloof in eigen kracht en kunnen
5. en last but not least “forget your failures” maar leer je lessen wel en ga dan met een opgeheven hoofd weer verder

Heb je dan een keer een waas voor je ogen en laat je je wel door de anderen en de omstandigheden afleiden, sta dan vooral open voor de mensen om je heen zij kunnen met deze zelfde les op zak je weer terug brengen bij je eigen spel.

Ditta van Vark-Beun
De WaterSpiegel

Zo op het eerste oog zul je denken dat er geen verschil zit tussen deze twee woorden. In beide gevallen ben je tenslotte in gesprek met de ander. Toch zit er een wereld van verschil tussen.

Wikipedia zegt het als volgt: Een discussie is een vorm van bespreking, zoals een gesprek of andere vorm van communicatie, tussen twee of meer partijen over een bepaald onderwerp, waarbij de partijen elkaar van een bepaald standpunt proberen te overtuigen. Met behulp van argumenten proberen de partijen elkaar te overtuigen om uiteindelijk tot een conclusie te komen waar alle partijen het mee eens zijn. Een partij kan dus zijn mening veranderen tijdens een discussie, en tevreden zijn met een alternatieve (tussen)oplossing, mits hier argumenten voor zijn gegeven.

Een dialoog daarentegen, wordt gezien als een gesprek tussen twee personen. Alle partijen komen evenwaardig aan bod en hebben de kans hun standpunt of gevoelens naar voren te brengen. In de regel is een dialoog ook verrijkend, omdat men van de ander iets leert of omdat er de tijd is genomen goed naar elkaar te luisteren.

In dat laatste huist dus het verschil. Laatst sprak ik met een collega hierover en zij schetse heel treffend dat een discussie kan leiden tot polarisatie. Vanuit de twee polen weer bij elkaar komen, is toch anders dan wanneer je vanuit de dialoog verkent waar je naar toe wilt met elkaar.  Het verschil zit hem volgens mij in je vertrekpunt. Hoe stap je (meestal onbewust) in het gesprek.

Taal is een fenomeen dat mij altijd boeit. Naast dat een gesprek niet alleen uit woorden, maar ook uit non-verbaal gedrag bestaat, kunnen juist ook de keuze van woorde aangeven hoe iemand in het gesprek zit.  De woordkeuze geeft vaak kenbaar hoe iemand erin staat.

Zo kun je er voor kiezen te om te zien waar het schip strand, of meer vanuit een positieve attitude kijken hoe de bal rolt. In mijn definitie kun je dus nu ook kiezen voor het houden van een discussie of het aangaan van een dialoog. De keus is aan jou!

Ditta van Vark

Wat is de belangrijkste les, die jij hebt geleerd in je werk als het gaat om resultaten te behalen? Deze vraag stel aan nieuwe leden van mijn emaillijst. Een van de lessen sprak me zeer aan en is wat mij betreft een blogpost waard:

”Gebruik de support van anderen, dan wordt het resultaat beter.”

Deze les geldt wat mij betreft voor iedereen. Of je nu zelfstandige bent, of in dienst bij een bedrijf, op je werk of in een gezinssituatie zit. Het feit is volgens mij dat je in alle gevallen met andere mensen van doen hebt.

Samenwerken is een fenomeen waar je volgens mij niet aan ontkomt, al zou je het willen ;-).

In mijn filosofie bereik je juist meer door samen te werken. Dat is ook mijn eigen ervaring.

Wat ik heb ervaren is:

1. ieder heeft zijn eigen waardevolle ervaringen
2. je kunt taken verdelen onder de noemer vele handen maken licht werk;
3. grotere doelen zijn samen behapbaar en daar past dan ook gedeelde smart is halve smart bij.

Om de support van een ander optimaal te benutten heb ik een aantal stappen die je leiden tot een succesvol gezamenlijk resultaat:

1. Ken de ander en/of leer hem beter kennen.  Door te weten wat de andere bezighoudt, wat zijn kwaliteiten zijn kun je met elkaar goed afstemmen wie wat doet en welke bijdrage levert. Weet ook wat iemand drijft, in beweging brengt.  Ontdek wat je gemeenschappelijk interesse is en waar je op de horizon naar toe wilt.

2. Bespreek met die gene de je kunnen ondersteunen wat je visie is, waar je naar toe wil, Als je van elkaar weet binnen welke context een taak, opdracht of doel valt dan kan zelfs de meest onbenullig ogende taak nuttig blijken te zijn. Iemand die die taak doet, ziet dan ook de meerwaarde ervaren. Check eens hoe de andere daarin staat en wat hem beweegt om ook een aandeel hierin te nemen.

3. Maak afspraken over wie wat doet. Doe je dingen juist samen, of gaat iedereen met de verworven informatie voor zich aan het werk? Wat vind de een prettig en wat stimuleert juist de ander? Spreek deze dingen af en voorkom daarmee eventuele teleurstellingen. Wat me brengt tot punt 4.

4. Bespreek wederzijds verwachtingen. Iedereen heeft zo zijn verwachtingen t.a.v. het werk dat je samen wilt doen. Krijgt deze zoveel mogelijk helder vooraf zodat je daarop in kunt spelen met elkaar. Soms ontdek je dat je niet op een spoor kunt komen. Je bent dan beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

5. Last but not least, kent elke cirkel van productiviteit zijn fases. Creer ruimte voor evalueren. Ontdek wat je goed doet met elkaar. Maar maak ook ruimte voor het maken van fouten en dus ook ruimte voor feedback. Als er geen ruimte voor fouten is dan kan dat verlammend werken.. Ervaar wat wel en niet werkt en stel je route bij als je onderweg ziet dat iets niet handig was of beter kan.

Staan alle seinen op groen? Ga dan lekker aan de slag. Ten slotte komt werk niet tot stand door met elkaar te praten. Je zult het ook moeten doen.

Together Everyone Achieve More.

Ditta van Vark



Vandaag had ik weer eens een afspraak met een oud collega, een zeer gewaardeerd contact. Het was al weer even geleden dat we elkaar zagen en het voelde aan als gisteren. De draad pakten we zo weer op. Een gevoel dat je vast wel kent.

                                       voorkant eBoek



Ditta van Vark

/>

Ditta van Vark