Met mensen heb ik het vaak over wat ze willen. Wat me opvalt is dat als iemand zich mentaal iets heeft voorgenomen, ze dan het liefst zien dat deze bewustwording er voor zorgt dat ze meteen het ook kunnen toepassen. De praktijk blijkt, zo vertellen ze dan weerbarstiger. Ook ik herken dat natuurlijk als geen ander. Ik houd ze dan een spiegel voor, een spiegel van ervaringen. Ik stel ze dan altijd de volgende vraag. Stel je eens voor dat je vandaag de opdracht krijgt om over een jaar over twee meter twintig te springen, met een poolstok. Wat ga je dan vanaf nu doen? De antwoorden zijn daar eenduidig in: “ ik ga natuurlijk trainen”. ‘of “ik ga oefenen, aan de slag”. Kortom in een dergelijk geval gaat men er er mee aan de slag. Wat let je om dat ook met je mentale doelen te doen? Bij sporten, een fysiek doel is het blijkbaar toch logischer dan bij een mentale verandering die mensen willen bewerkstelligen.

Of mensen na een jaar echt de beoogde sprong kunnen maken is afhankelijk van hoe vaak er geoefend is. Maar met name hoe men leert van de keren dat het al dan niet lukt om over die lat heen te springen. Hoe logisch het dus is om met sporten een trainingsprogramma te starten, zo is het ook logisch om de eerste keer de lat niet meteen op de hoogste sport te leggen. Dat geldt ook voor de verwachtingen. Begin op een niveau dat passend is bij wat je nu aankunt. Leg dan gaande weg de lat een beetje hoger.

Als je de lat in je mentale trainingen er regelmatig af gooit, laat je dan niet te snel uit het veld slaan. Observeer wat je doet. Laat een ander ‘meekijken’. Pas je bijbehorende acties en houding aan en weet dat ieder daarin zijn eigen pad te bewandelen heeft en dus zijn eigen groeipad heeft. Sporters laten zich overigens vaak niet voor niets begeleiden door een coach. Een buitenstaander kan toch gauw dingen zien die jij niet ziet. Hij kan de blinde vlek in beeld brengen en je laten ervaren hoe het ook kan. Succesvolle ‘mentale groei’ toegewenst.